Sztuka retoryczna Arystotelesa: Pojednanie między Platonem a sofistami

Niniejsza praca stara się wykazać, że w myśli retorycznej Arystotelesa istnieje pogodzenie dwóch antagonistycznych koncepcji sztuki retorycznej: Platońskiej i sofistycznej. Pod wpływem Platona Arystoteles stara się zachować retoryczną praktykę relatywizmu moralnego, przypisując sztuce perswazyjnej mowy funkcję etyczno-polityczną, polegającą zarówno na obronie prawdy i sprawiedliwości w mieście, jak i na umacnianiu cnót etycznych obywateli, których celem jest dobre życie w ogóle . Jednak w odniesieniu do podejścia do sofistów Arystoteles utrzymuje, że etyczno-polityczna funkcja sztuki retorycznej uzasadniałaby zastosowanie wszystkich dostępnych środków retorycznych w celu przekonania słuchaczy, takich jak odwołanie emocjonalne i nacisk na ekspresję enuncjatywną, ponieważ nie do przyjęcia jest sytuacja, w której prawda i sprawiedliwość są przezwyciężane przez swoje przeciwieństwa. Jednak takie środki nie mogą być bardziej istotne dla argumentacji niż użycie entimemmy - rodzaju sylogizmu, który opiera się na prawdopodobieństwach i znakach.